Strona o pająkach z rodzaju Avicularia.

Caribena versicolor

Avicularia versicolor (Walckenaer, 1837) 
Pochodzenie: Gwadelupa, Martynika.
Potoczna nazwa angielska: The Antilles Pinktoe.

Miało być inaczej, ale ciężko nie zacząć tu od sakramentalnego „Jeden z najładniejszych ptaszników w hodowlach”. No cóż, taka jest prawda. Jedna z niewielu „bezpiecznych” Avicularii, której nie sposób pomylić z żadnym innym gatunkiem (pomijając fakt że młode są bardzo podobne do A. laeta) Prawdopodobnie w niedalekiej przyszłości, po rewizji rodzaju (pracuje nad tym Dr. Carol Fukushima z instytutu Inst. Butantan, Sao Paulo w Brazylii), nasze ukochane versi staną się osobnym gatunkiem.
Bardzo popularna, ze względu na swój kolorowy image, łatwe utrzymanie i dostępność, nie znam nikogo komu by się ten ptasznik nie podobał – nawet arachnofobiczne osoby potrafią powiedzieć „o jaki ładny pajączek”.

Avicularia versicolor

Młode osobniki są niebieskie, w miarę wzrostu ciemnieją a pełne przebarwienie następuje około ósmej wylinki. Dorosłe mają zielono-turkusowy karapaks, jest sporo czarnego na odwłoku i łapach – a wszystko okraszone pięknym czerwonym owłosieniem:)
Dorosłe samice osiągają 6-6,5cm DC, a i samce zdarzają się niewiele mniejsze, choć dominują takie 3,5-4,5cm DC. W przypadku tego gatunku mogę śmiało powiedzieć – im starsze tym spokojniejsze – młode potrafią pobiegać i poskakać, natomiast wyrośniętym osobnikom nie zdarza się to prawie wcale. Samice poruszają się majestatycznie i powoli, dorosłe samce w pogoni za samiczką potrafią przyspieszyć.
Nie spotkałem jeszcze osobnika wykazującego choćby odrobinę agresji, smiało mogę polecić „versiki” początkującym pasjonatom nadrzewniaków, jeżeli zachowają odpowiednie warunki dla tych ptaszników.

Avicularia  versicolor

Minimalne rozmiary zbiornika według mnie to 25x25x25cm, ale im większy tym lepszy. Avicularie te potrafią upleść potężne gniazda z systemem tuneli, zapadek, dziur, sekretnych przejść.. err trochę się zapędziłem :)
Konieczne są żywe rośliny, kryjówek i szczelin versiki nie lubią, zazwyczaj same sobie tworzą ochronki. Polecam częste zraszanie i utrzymywanie wilgotnego podłoża (nie błota!), i dobrą wentylację zbiornika. Temperatury 25-30C dzień/spadek do 20c w nocy będą idealne.

Rozmnażanie tych piękności jest w miarę proste. Parę razy zdarzyło mi się że samica byłą agresywna w stosunku do samca, w tym raz nie skończyło się dobrze dla adoratora. Reasumując – dopuszczać obserwując.
Samice najczęściej są gotowe do kopulacji przy minimalnych 5cm DC, samce dojrzewają zazwyczaj po 10-11 wylince – a napełniają się pierwszy raz około miesiąca po tejże. Rekordem u mnie było zrobienie kokonu przez samicę 2 tygodnie , a kolejnym aż siedem miesięcy po kopulacji. W „kulce” znajduje się zazwyczaj około 100 jaj, choć zdarza się ponad 200szt.

Przy karmieniu unikać mączników, „pinek”, drewnojadów, podawać skoczny pokarm tak jak lubi większość Avicularii.

 

Sondy

Uroda Avicularii :)
Który gatunek jest najładniejszy według Was? Głosujcie.